Hoi allemaal,
Het hockeyseizoen begint weer. Dat vind ik leuk want zondagen vind ik de laatste tijd helemaal niets. I don't like Sundays. Zondag is de dag waarop het gemis extra pijnlijk ingewreven wordt. Zondag was bij uitstek de dag dat we met het gezin erop uit gingen, leuke dingen doen, samen zijn. Quality time dus maar die quality vind ik tegenwoordig wat minder, hoewel we nog steeds erop uitgaan en leuke dingen doen, maar het is toch anders uiteraard.
Maar om nou te voorkomen dat je depressief raakt door dit te lezen is het goede nieuws wel dat het verder goed gaat. Met de kids gaat het goed en mijn 'state of mind' verandert langzaam van 'terugblikken' (mooi liedje Memories, jaja Barbra Streisand helpt me er goed doorheen, ik zal haar dat eens mailen) naar 'terugblikken en vooruitkijken'. In die zin geven de kinderen het goede voorbeeld, en zeker na de wintersport krijg ik weer ruimte voor nieuwe gedachten en plannen. De levenslust keert weer langzaam terug en eigenlijk ligt de wereld voor ons open. Dat beseft komt en gaat, net als het feit dat het verdriet in golven komt en gaat. Soms voelt het alsof er een stuk uit je ziel is geamputeerd, andere keren geniet je weer van vele mooie en dierbare herinneringen. Maar op zondagen valt dat even tegen, daarom zo meteen lekker hockeyen. Thuis tegen Voordaan, altijd lastig.
Rozemarijn mag bij Patrice zijn want een hele middag op het hockeyveld is nog te veel voor haar. De boys gaan mee, hockeystick, voetbal, 2 euro voor een snoepzakje en een ranja en je ziet ze de hele middag niet meer terug. Ook moeten we na de wedstrijd borrelen uiteraard.
Nou misschien volgende keer weer een iets vrolijker stukje.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
2 reacties:
Beste Egbert, in mijn nabije omgeving vindt een vergelijkbaar proces plaats, zoals jullie dat met je gezin hebben ervaren; dezelfde ziekte en medicatie, dezelfde leeftijd en gezinssamenstelling. Je blog vind ik belangrijk en indrukwekkend. Je bent een positief mens, zoals ook uit je interview als ondernemer blijkt. Je blog kon ik vinden via Google met het zoekwoord Ipilimubab. Ik voel me dus een beetje een voyeur. Maar weet, dat mijn vrouw en ik met een brok in de keel (of nog erger) jouw blog hebben gelezen. We zijn blij te kunnen opmerken dat, ondanks het verdriet, de zon ook bij jullie weer terugkomt. Alle goeds voor jou en je kinderen, succes met je zaak en bedankt voor de blik die ik mocht hebben in jouw leven.
Jacques
Hoi Egbert
Even een kleine episteltje uit
het New York a.h. Veluwemeer.
Het was een hele klus maar we
zitten hoog (7) en droog uit te
kijken richting de Veluwe en het
water. We zijn schoorvoetend uit
Naarden vertrokken. Vele jaren
liggen daar achter ons, met alle
wel en wee. Dat zullen we niet
snel vergeten. Vooral de tuin met
de aanloop van de poezen Ollie en
ons aller Mau Mau.
Leuk die foto,s van jullie uitstapje naar de sneeuw. Heerlijk
na tijden van zorg en verdriet.
Dat laatste zal nog wel even aanhouden maar je doet er alles aan
om het leven aangenaam te doen zijn. Het voorjaar is in aantocht er zijn veel mooie krokussen te zien langs de straten en wegen.
Ontvang de meest hartelijke groeten
van huis tot huis...dahag Ingrid & Dino.
Een reactie plaatsen